Tijd gaat verder
nu alles over jou lijkt te zwijgen
de bomen langs het water
wuiven alsof ze vergeten zijn
en de wolken verder drijven in het blauw
helemaal gewoon, zonder jou
nu alles jou lijkt te zijn vergeten
zelfs de maan, en alleen een steen
en wat aarde nog weet heeft van jouw naam
verzamelen zich in mij ondeelbare stukjes
van jouw en mijn bestaan
smelten samen tot één geheel
en zo blijf jij - tot waar de tijd grenst -
van mijn verder leven
voor altijd een deel.
Zwart op wit < - - - >
Binnenkant
