Een horizon verder
ze nam uit het zand
een schelp
een stukje
van wat eens was de zee
ze schreef er letters mee
op het verlaten
strand
letters in het zand
niemand zou ooit lezen
behalve de wind
en de zee
maar die zijn allang vergeten
weten niet
nemen slechts mee
ze staart nu naar het water
ziet er al haar vroeger in
ze kijkt een horizon
verder naar later
en laat waaien
de herinnering
Dankbaar < - - - >
Eenvoud siert
